" هرکس نسبت به امام رهبر عظیم الشان انقلاب اسلامی بدبین است حق شرکت در تشییع 

جنازه ام را ندارد "

او ذوب در ولایت و رهبری امام عزیز بود و عشق به خمینی کبیر باعث شده بود تا این تذکر جدی 

را به همه دوستان و بستگان خود بدهد !

 آن هنگام که سال 1365 را امام امت سال حضور همه جانبه در جبهه های جنگ اعلام فرمودند

 او نیز به همراه خیل عاشقان شهادت . خود را به امر قائدش مجددا بصف مبارزان راستین

 نهضت اسلامیمان رساند .

روحیات خاصی داشت در بعضی مواضع واقعا سختگیر و بی برگشت بود . او فردی مکتبی بود 

و تمام ذهنش مشغول مکتبش بود .

تمام مقصد ما مکتب ماست از جملات معروف امام امت همیشه ورد زبانش بود . 

هنگامیکه خبر شهادت پاسدار رشید اسلام عبدالغفور کردونی به مسجد رسید او از سرشب 

تا اذان صبح بحالت سجده در حیاط مسجد اشک می ریخت و هیچکس نتوانست مانع 

گریستن او بشود . 

این شهادت مسیر زندگی او را  عوض کرد زیرا علاقه و وابستگی شدیدی به آن شهید سعید 

داشت و بعد از او احساس تنهائی میکرد .

در عملیات کربلای 4 حال و هوای دیگری داشت و در غوغای درگیری با نشاط بود لبخند از 

چهره اش محو نمیشد و باور نمیکردی در حال نبرد است . 

همانند مولایش اباعبدالله الحسین (ع) هرچه بشهادت نزدیکتر میشد چهره اش

برافروخته تر میگشت . هیچکس از نحوه شهادت آن یار سفر کرده خبردار نیست که اینهم 

مظلومیت دیگری از شهیدان گمنام ماست .

در بیابانهای گرم جنوب بیش از 13 سال مهمان زهرای اطهر(س) بود و پیکر مطهرش را در بین 

شهیدان غریب جبهه به اهواز آوردند و تشییعی عاشقانه کردند .

آری او شهید عشق و ایثار و مکتب غلامعلی دهقان بود که به شهیدان مظلوم 

جنگ تحمیلی پیوست تا جاودانه بماند .

عشق یعنی استخوان و یک پلاک                     سالها تنهای تنها زیر خاک . . .
 

تعداد زیادی از بسیجیان پایگاه امام خمینی (ره ) روزی عضو بسیج لشکر قدسی بودند که او مسئولش بود . شبانه روز تلاش میکرد . با سن کمی که داشت حرفهای بزرگی برای گفتن داشت . به نماز جماعت اهمیت فراوانی میداد و شمع محفل دوستان بود .در جبهه نمازهای با حالی برگزار می شد و از ابتدا تا انتهای آن می گریست . وقتی شعر

" یادم از بار گناه آمد و سرمنزل مرگ و ز غم این ره بی توشه تنم می لرزد  " 

را برایش خواندم منقلب شد و چشمان مصومش پر از اشک شد که چقدر در این دنیا گناه کرده است و از عذاب الهی می ترسد ! راستش تن من هم لرزید ! آخر او با آن سن کم و صورتی که هنوز مو نداشت چه گناهی می توانست مرتکب شده باشد که اینگونه هراس داشت ؟

در آخرین مصاحبه اش قبل از عملیات کربلای 4 گفت : 

" اگر این زندگی زیبا و لذت بخش است اما خانه آخرت بسیار باشکوهتر و جلیل تر از این دنیاست و اگر این تن ها باید بروند چرا برای اعتلای حق و حقیقت نروند . پس کشته شدن در راه خدا بسیار زیباتر و ارزشمند تر از مردن بیخود است ."

هنوز سنج و دمام های دهه اول محرم  انتظار دستان پاک و عاشق او را می کشد . آری او شهید مفقودالاثر عزیز دشت بزرگ بود که جنازه پاک و مطهرش پس از 13 سال  به شهرمان رجعت نمود و آه از نهاد منتظران بسیجی مسجد به هوا برخاست .

وقتی بدن خسته اش را از جبهه های آتش و خون آوردند سنج و دهل های مسجد هم در عزایش خون گریستند .

تمام غمهای عالم بر دلمان نشست وقتی که استخوانهای پیکر نهیفش را برای آخرین وداع به منزلشان بردیم مادر غمدیده اش به التماس گفت : ممکنه امشب جنازه عزیز را بگذارید تا صبح نزدمان بماند ؟

شاید میخواست غمها و دردهای 13 ساله اش را برای عزیزدلش بازگو نماید ... 

هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرود

هرگز  از یاد من آن سرو خرامان نر ود

خدایا حقشان را براین ملت مظلوم و ستمدیده ببخش .